Ik ben er klaar mee. Er is voor mij een grens bereikt. Dat ik al een paar avonden achter elkaar met pijn in mijn lijf op bed lig en al weken ongelukkig ben. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Wat is er met mij aan de hand?

In de zomer van 2014 is mijn lijf aan de noodrem gaan hangen. Ik was ontzettend mijn best aan het doen. Ik werkte aan een droomklus, maar die trok mij ver over mijn grenzen heen. Door de pijn in mijn lijf realiseer ik mij dat ik in moest grijpen. Maar hoe nu verder? De stekker moet er uit. Het wordt mij duidelijk dat even helemaal niets moeten de beste optie is. Ik neem contact op met de manager van de afdeling waar ik voor werk en maak een afspraak om hem te vertellen dat het niet meer gaat. Volgens mij kon ik de volgende dag bij hem terecht. Ik weet het niet meer. Die hele periode is wazig. Ik weet dat hij begripvol was en dat hij er voor ging zorgen dat ik gelijk kon stoppen met mijn werkzaamheden. En toen was het klaar.

Althans dat hoopte ik. Even rustig aan doen. En dan gaan we weer verder. Zo pakte ik december 2014 de draad weer op. Wel met een andere wending. Ik had besloten om volledig te gaan voor het geven van Slimmer Werken met je Mac trainingen. Dat ging op zich wel lekker maar het bracht nog niet genoeg geld op.

Het is ondertussen maart 2015 en ik geef bij een goede vriend aan dat ik weer freelance werk zocht en voordat ik het weet had ik een kennismakingsgesprek met één van zijn klanten. Ik hoorde achteraf dat het gesprek goed ging maar bij mij gingen alle alarmbellen af. Maar goed. Het was een klus van drie dagen. Dat moest wel kunnen. Het was op locatie en lekker ingekaderd. Na drie dagen was iedereen blij maar er moest nog meer gedaan worden. Geen probleem doe ik er bij. Maar na een aantal weken loop ik vast. De klus, de online trainingen met tientallen deelnemers en een privé situatie komen bij elkaar en ik voel mij genoodzaakt de freelanceklus die op dat moment in de soep loopt op te zeggen. Met tranen in mijn ogen hang ik aan de telefoon met mijn opdrachtgever.

Vanaf dat moment ga ik op de overlevingsstand. Ik realiseer mij dat ik er nog (lang) niet ben en dat ik mezelf op de eerste plaats moet zetten. Het klinkt nu allemaal een soort van helder maar helder. Dat is achteraf.

Achteraf weet ik dat ik te pakken ben genomen door een burn-out en dat ik dat te laat serieus ben gaan nemen.

Nu ik dit schrijf ben ik een jaar verder en heb mijn leven omgegooid. Ik wilde toen een ander leven en met het leven wat ik nu heb kom ik steeds dichter bij hoe ik het wil hebben. Ik loop drie keer per week hard. Zet bijna elke dag meer dan 10.000 stappen. Ik ga op tijd naar bed. Mediteer vrijwel elke dag en ik ben in 1,5 jaar tijd 10 kilo afgevallen. Ik heb het gevoel dat ik gezond ben en er zijn momenten dat ik mij energieker voel dan voor mijn burn-out. O, en ik liep standaard 3 jaar achter met mijn boekhouding. Wat nu ook niet mee zo is. Het is onwerkelijk dat ik eindelijk helemaal bij ben met mijn boekhouding. Nou oké ik moet de boekhouding van de afgelopen maand nog doen. Maar het allerbelangrijkst ik krijg steeds meer zelf vertrouwen. Steeds meer vertrouwen dat wanneer ik naar mezelf luister ik steeds makkelijker mijn doelen bereik. Ik begin mij te realiseren dat ik steeds meer op mezelf kan vertrouwen. Wauw! Wauw! Wauw!

Maar… ik ben er nog lang niet. Ik heb nog een lange, en soms zware, weg te gaan en kan best nog wel wat hulp gebruiken. Echter, ik ben nog niet zo goed in hulp vragen. Dit artikel is een eerste stap om meer openheid van zaken te geven en daardoor ruimte te creëren om hulp te vragen.

Met aandacht en liefde,

Mike

Reageren op dit artikel kan via:
Facebook.com/mikeverbruggen/posts/10209219176338844