Een maand later

Ik ben dankbaar voor alles wat ik de afgelopen periode heb mogen ervaren.

Het is alweer een maand geleden dat mijn vader is overleden. Ik wil er heel graag een hele mooie waardige blog over schrijven. Over hoe bijzonder de dagen waren tussen zijn overlijden en de crematie. Over de periode die er aan vooraf is gegaan. Over hoe het nu gaat. Over hoe goed mijn moeder het nu doet. Over alle fijne knuffels, telefoontjes, kaarten, e-mails, tweets en alle reacties op Facebook die ik heb mogen ontvangen. Over hoe wij elkaar als familie en vrienden hebben gesteund. Over de toffe collega’s van mijn vader. En over nog veel meer wat me nu even niet te binnen schiet.

Er is zoveel gebeurd dat ik er een boek over zou willen schrijven om alles wat ik belangrijk vindt onder woorden te kunnen brengen. Ik kan onmogelijk alles beschrijven.

Wat ik wel kan doen is aangeven wat bij mij het meest is bij gebleven. Dat is de dankbaarheid die ik voel naar alle steun die ik en wij allemaal hebben mogen ontvangen. Ik ben dankbaar voor alles wat ik de afgelopen periode heb mogen ervaren.

Mijn vader zien overlijden, alles wat daar aan vooraf ging en alles wat daarna is gekomen is het meest indruk wekkende wat ik ooit heb mee gemaakt.

Tijdens de crematie heb ik mijn verhaal gedaan. De volgende tekst is het belangrijkste onderdeel van mijn verhaal.

Lieve vader,

Dankjewel voor het leven.
Dankjewel voor de liefde.
Dankjewel voor de schop onder mijn kont.
Dankjewel voor de lastige momenten.
Dankjewel voor de knuffels.
Dankjewel voor de liefde voor mijn moeder.
Dankjewel dat je mij, me gang hebt laten gaan

En pa, dankjewel, dat je ons allemaal dichter bij elkaar hebt gebracht.

Lieve pa… dank je wel.